The Lack of Postcards

Ze keken elkaar in de ogen en ook al wist ze naar wie ze keek, ze was niet helemaal zeker wie er terugkeek. De klank van haar stem, de manier waarop ze ging zitten en hoe ze haar handen hield, alle herkenningspunten waren er maar het was weinig meer dan een reflectie van het verleden. Ergens in de hoek speelde een actiefilm op TV en kleine groepjes bejaarden zaten verdeeld over een zaaltje met tafels en zetels. Iedere keer ze op bezoek kwam, hoopte ze haar te vinden. Misschien niet voor het hele bezoek, maar lang genoeg om te weten dat ze nog ergens in dat lichaam woont. Woorden, halve zinnen en onvolledige gedachten stuiteren met horten en stoten over de tafel heen maar lijken nooit ergens aan te komen. Een geladen stilte en een schuchtere glimlach op zoek naar berusting, met hoop op meer geluk volgende keer. Ze zag er goed uit, maar wist geen raad met de wetenschap dat ze zeven kinderen had of het feit dat haar dochter tegenover haar zat. Zoals namen geschreven in het zand verdrinken in het opkomend tij. Gelukkig waren er nog de felgekleurde parkieten. Allez tot volgende week. Ja tot gauw eh Moeke. Nee, we moeten niet zo heel ver. Op zoek naar begrip stapte ze door de gang en probeerde ze een grapje. Buiten wachten straten vol kerst en mensen op zoek naar dingen die ze kunnen kopen om hun leven zin te geven.