• Mary’s Corner Espresso Company

    Een aantal jaar terug was ik met de wagen op reis ergens langs de Westkust van Amerika. Samen met een collega was ik eerst naar een conferentie geweest in San Francisco. We hadden daar beide een presentatie gegeven en met volle teugen genoten van alles wat San Francisco te bieden had. Na de conferentie hadden we samen een auto gehuurd en waren we in noordelijke richting vertrokken over de Golden Gate Bridge met als eindbestemming Vancouver, Canada. Op een welbepaalde dag, eerder tegen het einde van onze trip, waren we op weg door de staat Washington. Onze bestemming voor die dag was een hotel dat in de buurt lag van Mount Rainier National Park. Onze trip had ons grotendeels doorheen vrij verlaten stukken van Washington gebracht. Niet omdat daar niemand woonde maar omdat we volledig buiten het seizoen langs de kust reisden. Er waren overal wel hotels en restaurants, maar heel weinig mensen. Om bij Mount Rainier te komen moesten we die dag een heel stuk landinwaarts rijden. Het was kort na de middag en we reden op Jackson Highway, een typisch stuk Amerikaanse baan: breed, steeds rechtdoor en mijlen aan een stuk niets anders dan bossen links en rechts. Op een bepaald moment kwamen we aan een kruising. Het was niet meer dan dat. Twee wegen die elkaar kruisten. Op drie hoeken van de kruising stonden gebouwen. Rechts was er een Chevron tankstation, links was er een huis en een gebouw met een uithangbord waar “Mary’s Corner Espresso Company” op stond. De eerste gebouwen die we in een hele tijd hadden gezien en tot onze opluchting hadden we eindelijk een koffieshop gevonden.

    [Read More...]

  • The Lack of Postcards

    Ze keken elkaar in de ogen en ook al wist ze naar wie ze keek, ze was niet helemaal zeker wie er terugkeek. De klank van haar stem, de manier waarop ze ging zitten en hoe ze haar handen hield, alle herkenningspunten waren er maar het was weinig meer dan een reflectie van het verleden. Ergens in de hoek speelde een actiefilm op TV en kleine groepjes bejaarden zaten verdeeld over een zaaltje met tafels en zetels. Iedere keer ze op bezoek kwam, hoopte ze haar te vinden. Misschien niet voor het hele bezoek, maar lang genoeg om te weten dat ze nog ergens in dat lichaam woont. Woorden, halve zinnen en onvolledige gedachten stuiteren met horten en stoten over de tafel heen maar lijken nooit ergens aan te komen. Een geladen stilte en een schuchtere glimlach op zoek naar berusting, met hoop op meer geluk volgende keer. Ze zag er goed uit, maar wist geen raad met de wetenschap dat ze zeven kinderen had of het feit dat haar dochter tegenover haar zat. Zoals namen geschreven in het zand verdrinken in het opkomend tij. Gelukkig waren er nog de felgekleurde parkieten. Allez tot volgende week. Ja tot gauw eh Moeke. Nee, we moeten niet zo heel ver. Op zoek naar begrip stapte ze door de gang en probeerde ze een grapje. Buiten wachten straten vol kerst en mensen op zoek naar dingen die ze kunnen kopen om hun leven zin te geven.

  • De oude astronaut

    Er zat eens een oude astronaut langs de weg. Hij zat er wat verloren bij, helm onder zijn oksel, zwetend in de zon. Een man kwam voorbij en de astronaut accosteerde hem. Of hij hem de weg naar de maan niet kon wijzen? De man wist niet goed wat hij ermee moest, op zoek naar een verborgen camera zodat hij niet zo’n schuldgevoel zou hebben wanneer hij in lachen uit zou barsten. De astronaut fronste. Mensen tegenwoordig dromen niet genoeg meer. Zijn generatie had de grenzen verlegd tot ver in het heelal maar die grenzen waren zeer snel terug gekrompen. Onze horizon en onze geest was gekrompen. De jonge generatie was opgegroeid als een stel bange wezels, een heilige schrik aangepraat voor de grenzen van onze eigen planeet, de grenzen van onze menselijkheid, de grenzen van onze empathie. Niemand wou nog astronaut worden als ze jong zijn. Kinderen willen bankier worden zoals papa en hopen geld verdienen zonder ander doel in hun leven. Het leven is geen zero sum game. Mensen dromen niet genoeg meer. De man kon er wel wat in vinden maar voor hij de kans kreeg om dat in zoveel woorden te zeggen, kwam er een kleine bestelwagen aangesneld. De bestelwagen reed tot net voor de oude astronaut en twee mannen in witte overalls kwamen uit de deuren gerold. Of de astronaut hem niet had lastiggevallen? De man schudde heftig van nee. Hij vroeg enkel de weg naar de maan. Ja doet ie wel vaker, werd hem verzekerd. De astronaut werd zacht-handig de bestelwagen in gewerkt. Was ie dan ooit op de maan geweest? Oh nee. Nee nee. De astronaut was helemaal geen astronaut. Heel zijn leven bankier geweest maar kon het doelloze van het pensioen niet goed aan. Oh. Hoe triest. Ja, zeer triest allemaal. Nou fijne dag nog. Ja, u ook. En de bestelwagen stoof ervandoor.

    Ze waren zijn helm vergeten. Nu kan ie zeker nooit naar de maan.

  • Dagen zonder vlees

    Last week I was invited to a facebook event called ‘dagen zonder vlees’. Since then, it seems that quite some people are participating in this event, including quite a number of my facebook friends. So what is this about?

    [Read More...]

  • Nachtelijke ontmoetingen

    Ik liep door de Kortestraat richting de Oude Markt toen ik je zag staan en ik wist meteen dat ik jou wilde hebben. Een lekker warm stuk vlees, gerold in een wit jasje dat je beeldig stond. Ik kon eigenlijk niet goed wachten om je aan mijn lippen te zetten. Zo lekker strak geschoren, dun maar niet te dun. Ik begon al een beetje te watertanden van het idee alleen al. En het beste deel is als ze je vol saus pompen. Sommige mensen hebben liever niet te veel saus, ik heb je net het liefst als er zoveel saus in zit dat het er vanonder uit drupt. En dus stapte ik binnen en leunde voorover aan de toog en zei zelfzeker: ‘Een durum met andalouse alstublieft’ waarop de man antwoordde: ‘Voor hier of om mee te nemen?’ Ik doe dat liefst niet in het openbaar en dus nam ik je gewoon mee naar huis.

    Terwijl ik op jou stond te wachten, kwamen twee lieve meisjes me vragen waarom ik hun straal voorbij was gelopen om dan de Alibaba binnen te lopen. Ik kon hun niet vertellen dat ik die avond met jou op stap was dus zei ik gewoon dat ik ze niet had zien staan. En toen lameerden we nog wat over de film die ik net gezien had (The King’s speech) en over hoe het de laatste avond was dat ze hem speelden. Juist voor jij eraan kwam zijn ze weer vertrokken.

  • Die rooie of toch maar dat zwart leder?

    Ik wil je iets vertellen maar ik vind er niet de juiste woorden voor. Dat gebeurt me de laatste tijd wel eens vaker. Dan kijk ik je aan in de hoop dat je blik iets in me wakker maakt. En dan kijk jij terug en denk ik geregeld “ja, nee, laat maar, later misschien eens”. Wat als ik dan in plaats gewoon aan een zin zou beginnen? Niet echt met een duidelijk idee waar ik naartoe wil maar gewoon omdat je nu beter ergens begint dan ermee te blijven zitten. Zou mijn ge-slalom en gehakkel je nieuwsgierig maken of juist nerveus? Ik wil geen moeilijk gesprek uit de weg gaan maar ik wil het ook niet erger maken met een verwarrend relaas vol je weet wel’s en snap je wat ik bedoel’s. Ik ben bang dat je zal fronsen waardoor ik nog langer rond de pot zal draaien. And suddenly I throw caution to the wind. “Goeie god, wijf, ge gaat toch eens op uw voeding moeten gaan letten want gij zijt precies rot vanbinnen. Zo liggen protten onder de dekens!” De volgende keer toch maar weer iets diplomatischer te werk gaan.

    Dit is waarom mannen er baat bij hebben bij IKEA een mening te hebben over zetels. You made your bed now sleep in it. O ja en vrouwendag en zo. Hip hoi waar zit ge nu?

  • Memories of Formosa

    “You know what I think?” she says. “That people’s memories are maybe the fuel they burn to stay alive. Whether those memories have any actual importance or not, it doesn’t matter as far as the maintenance of life is concerned. They’re all just fuel. Advertising fillers in the newspaper, philosophy books, dirty pictures in a magazine, a bundle of ten-thousand-yen bills: when you feed’em to the fire, they’re all just paper. The fire isn’t thinking, ‘Oh, this is Kant,’ or ‘Oh, this is the Yomiuri evening edition,’ or ‘Nice tits,’ while it burns. To the fire, they’re nothing but scraps of paper. It’s the exact same thing. Important memories, not-so-important memories, totally useless memories: there’s no distinction – they’re all just fuel.”

    - Haruki Murakami

    [Read More...]

  • Kansas City Shuffle

    Ik weet niet goed hoe het kwam. Ik had het zo goed mogelijk proberen te verbergen maar ik denk dat ze het toch in mijn ogen had gezien. “Ik denk dat ik klaar ben. Het plastiekske is vol. Allé ik wil wel nog even verder pompen maar ik denk niet dat er nog veel zal uitkomen.” Ze schudde haar hoofd. “Nee nee, laat maar. Ik voel al dat ge slapkes wordt. Blijft maar even rustig liggen. Ik zal dat wel opkuisen.” Ik ben geen held als het aankomt op bloed geven.

    Melkwitte huid, grijze schoenen met een bloem, groen truitje, ogen, o g e n, nagels. Ja ik heb u gezien, maak u maar geen zorgen. En nu doorstappen, trut.

  • Square 1

    Ik geef je een stukje van mijn hart en jij vraagt me waarom ik dat doe. Zomaar, zeg ik. Dat is nu eens echt geen reden eh, zeg jij. Ik vraag me af wat mijn motivatie aan de zaak verandert maar ik durf het je niet te vragen. Je kijkt me verveeld aan en zucht heel diep. Mijn hart zakt me in de schoenen. Het stinkt er en ik had nu wel graag dat stuk hart terug gehad. Nee nee, zeg je, je kunt een geschenk niet terug vragen gewoon omdat de persoon aan wie je het geeft er niet echt gelukkig mee is. Gegeven is gegeven. Maar het was echt een mooi stuk! En wat dan nog? Je haalt je schouders op en wandelt gezwind mijn leven uit. Ik knipper met mijn ogen en blijf plompverloren achter. De rode vlek op mijn t-shirt groeit gestaag met ieder van je stappen. Ik moet er bij gaan zitten want ik word al gauw wat duizelig. Was het… was het de ‘zomaar’, stamel ik.

  • Jullie gingen slapen, ik schreef dit…

    Extract uit brieven aan mijn toekomstige:

    Dag meisje,

    Lights. A lot of lights. Smiles. A lot of smiles. These smiling faces grouped together on all the corners of the streets.

    Ik heb je gezocht in al de glimlachende gezichten op deze oudejaarsavond. Was je daar? Ik weet het niet goed. Om eerlijk te zijn had ik al best wat op en zou ik je hoogstwaarschijnlijk niet gevonden hebben in de massa beschonken mensen. Ja ik weet het. Waarom moet er altijd wat te drinken zijn voordat ik loskom en plezier begin te maken? Ik weet het allemaal niet zo goed. Als ik echt bij de mensen was waar ik me volledig thuis voelde dan was alles misschien anders geweest. Maar wees nu eerlijk, een extra glas kan toch ook geen kwaad? Het jaar 2008 is nu officieel achter de rug. Ik hoop dat het een jaar was waar je met weemoed aan kunt terugdenken. Herinneringen zijn een bron van warmte die geen mens mag ontbreken. Ik kan je zeggen dat 2008 voor mij een raar jaar was waar ik met gemengde gevoelens aan zal terugdenken.

    [Read More...]

  • Stuk verdriet

    Ik vergeef je, ja, want dat hoort zo, dat moet, want Jezus heeft het gezegd. Maar hoe werkt dat juist? Begint het altijd eerst met een sorry of kan het ook gewoon zonder? Is het genoeg om het woord zachtjes te fluisteren of hoort er oogcontact en diepgang bij? Kom je er vanaf met een woord of spreken handelingen altijd luider dan woorden? Ik vergeef je, ja, dat kan ik nu wel even gemakkelijk zeggen als jij net die sorry. Na de woorden is op zich niets veranderd en ligt het zware werk nog voor de boeg. Het zal van beide kanten moeten komen. Een tegemoetkoming waarbij een aangepast gedrag van de ene zal gecombineerd worden met een hernieuwen van vertrouwen van de andere. Maar wat als jij nu gewoon eens begon met je knie uit mijn kloten te halen, stuk verdriet? Let’s go from there.

  • Belgrado

    Vandaag was een warme dag in de Balkan. De hele dag gemakkelijk rond de 40 graden. Dit was onze enige dag in Belgrado dus we hebben ook deze hele dag in de zon rondgelopen. Van helemaal in het noorden van Belgrado in de Bohemian Quarter tot helemaal in het zuiden van Belgrado aan het Mausoleum van Tito. Belgrado is best de moeite.

    Niet veel tijd. Later meer. Wenen was een puik stadje van Keizers en Sisis. En veel toeristen. En vrouwen die geen BH willen dragen. Grr.

  • Ontbijtgranen

    Het was een prachtige dag, het soort dag waarvan je er niet genoeg krijgt. Het was één van de eerste vakantiedagen na een lange examenperiode en niets moest, alles kon. Geen haast om ergens te raken, volledig relax. Zonnetje spuwt gezapig zijn straling onze kant uit, de hemel is kraaknet blauw en de wereld gaat ongestoord zijn gangetje. Kortom, de perfecte dag om er een eind aan te maken… blijkbaar.

    [Read More...]

  • Shit or get off the pot

    Extract uit “Brieven aan mijn toekomstige”.

    Dag Meisje,

    Ik wou dat je hier was. Dat je naast me in de zetel zou komen zitten. Die zetel waar je zo gezellig naast elkaar kan zitten en die een band schept die niet in woorden kan gevat worden. Ik wou dat je naast me zat en zou vertellen over morgen. Morgen, die dag dat ik je eindelijk voor het eerst zal ontmoeten. Vertel me over het moment dat jouw ogen mij voor het eerst zullen zien. Vertel me over je eerste meest instinctieve reflex. Over hoe je zal blijven kijken tot mijn ogen de jouwe vinden en hoe we voor enkele seconden blijven kijken, niet helemaal gewaar van het gevaar.

    [Read More...]

  • De jongen die een wesp ving onder zijn glas

    Een smeulende sigaret was het enige lichtpunt in de hele kamer. Een duister silhouet zat in de zetel en zuchtte diep terwijl hij de rook uitblies. Toegegeven, het was geen nieuw concept, geen plotse creatieve bevlieging waarvan hij in zijn enthousiasme de volledige uitkomst niet had doordacht. Hij overliep het scenario van de nacht nog een derde maal om in te zien waar het juist fout was gegaan. Haar oeverloos geschreeuw was na het afproppen van haar mond overgegaan in een zielig snikkend gegrien. Hij hoopte dat ze al wat begon te kalmeren maar die kans was bijzonder klein. Wat een achterlijke kleun was hij toch. Een beginnersfout van formaat in een match op topniveau. Een “urban legend night” die alvast niet gauw vergeten zou worden. Personal note to self: if you’re going to tie a girl down and take a steaming dump on her chest, make sure to take her to her place first.

    Of ze misschien wat koffie wou bij haar ontbijt?

  • Vrijgezel

    Je stond erbij en je keek ernaar. De boterhammen lang gesmeerd, van zachte beren weinig sprake en toch… je stond erbij en je keek ernaar. Ogen wijd, een mond op half zeven en duidelijk hopeloos op zoek naar de juiste combinatie van klanken om een woord te vormen. Schaapachtig laat ik het plukje schaamhaar in de vuilnisbak vallen en schakel ik het scheerapparaat uit. Het wordt dramatisch stil en eindelijk flitsen je ogen van mijn kruis omhoog om oogcontact te maken. Ik neem de tandenborstel uit mijn schuimende bek en kijk duidelijk verveeld.

    ‘Nooit van kloppen gehoord, trut?’

    Je knippert met je ogen en de betovering is verbroken. Je staat op het punt om te draaien en met een gloeiend rood hoofd weg te lopen.

    ‘Ja kom nu maar binnen, eh. Doe gewoon de deur toe.’

    Snel een handdoek om mijn lenden. De rest werk ik later nog wel af. Het begint al een beetje te jeuken. Verdomme. Je bent niet op je gemak en durft me amper nog aan te kijken. Je mompelt iets over per ongeluk maar het klinkt niet overtuigend. Ik spoel de tandpasta uit mijn mond en steek een wattenstokje in mijn oor. Ik kijk je aan met een ‘wat mot je?’ blik, geleerd uit jaren bestuderen van derderangs acteurs in Vlaamse soaps.

    ‘Heb je soms nog wat boterhammen die ik mag lenen,’ vraag je kordaat.

    Nu toch weer die onzin over boterhammen! Straks komen de beren hier uit hun winterslaap. Ik wijs naar het brood op de lage, rode tafel en laat blijken dat ik geen bakker ben maar jou broodje wel eens wil beleggen. Je raadt me aan geen mayonaise te gebruiken in dat geval. Ik beschrijf een broodje met harde worst en heet gekookte eieren. Je vindt me flauw en beschouwt de grap uitgemolken.

    Met wie moet ik volgend jaar flauwe moppen gaan maken? Stinkie toch.

  • Proloog

    Dit is de proloog van een kortverhaal. Dit is dus absolute fictie. Fictie.

    Ik heb het gevoel dat mijn hele leven me door de vingers aan het glippen is. Ik lijk er gewoon geen grip meer op te hebben. Ik herinner me al niet meer hoe lang ik hier nu al lui en apathisch in mijn kamer zit. Het lijkt wel een eeuw geleden dat ik nog echt contact gehad heb met iemand. Geheel machteloos kijk ik toe hoe de tijd dag na dag aan me voorbij gaat. Als een verfoeide defaitist zit ik te wachten tot de toekomst me betere dagen brengt in plaats van er zelf iets aan te doen. Al te gemakkelijk verval ik terug in die gewoonte. Een duistere storm hangt om me heen. Een duistere storm die kort en hevig zal zijn, waarna misschien de zon wel weer door de wolken zal komen. Die gedachte brengt me echter geen soelaas want de storm barst nu pas echt in alle hevigheid los en ik leef nu, niet morgen. Ik ben bang nu. Niet morgen. Morgen begint de toekomst misschien wel, morgen schijnt de zon misschien wel. Morgen zal ik misschien zo druk bezig zijn dat ik de storm en de wolken al helemaal vergeten zal zijn. Maar ik leef nu. Niet morgen.

    [Read More...]

  • Zonderling

    Het lachen vergaat me even. Ik heb het gevoel dat ik glansrijk naast de pot gescheten heb en dat het wc papier op is. Iedereen zal het zien. Iedereen zal het ruiken. Ik zit met mijn handen in het haar, radeloos te denken hoe ik uit deze nachtmerrie wakker ga worden. Gewoon doorspoelen, licht uit doen en fluitend wegstappen. Het was die kroeskop daar. Ach wat. Ik gleed uit en oeps. Kus mijn ballen man. Ik heb meer vezels nodig in mijn dieet.

    Le temps apprends que le bonheur marche au ralenti et que le bonheur n’arrive jamais à la bonne heure, on t’abandonne quand tu reçois et jamais ne donne. Ceci est une fiction.

  • Appels in de tuin

    Ik dribbel met mezelf en raak verstrikt in mijn eigen benenwerk. Elk stapje in de richting van het doel wordt stuntelig verborgen in schijnbewegingen. Ik loop achter mijn eigen staart aan. I’m only confusing myself. Een machinegeweer wordt genadeloos leeggeschoten. Het is vooral veel lucht en losse flodders maar af en toe snijdt een metalen omhulsel toch door vlees en beenderen om er te blijven zitten en te etteren tot het pus er uit drupt. Ik hoor enkel nog mijn eigen stem, die holle klanken, die woorden die al zo vaak gevallen zijn en telkens mijn leven een klein beetje herschapen. Om dan morgen wakker te worden en te denken dat er misschien helemaal niemand naast me zat.

    [Read More...]

  • Joywritting

    Overlaatst zat ik ergens in Taiwan achter een laptop de toekomst te overpeinzen. Ik bedacht mij plots dat als vader de man en broerlief hun leuk verjaardagsfeestje geven, dat ik dan maar beter iets kon voorbereiden om te zeggen. Dit plichtsbesef werd natuurlijk op de hielen gevolgd door het beeld van de twee mannen, badend in het zweet, terwijl ze mijn kamer verhuizen. Waarvoor eeuwig dank, a propos. Nu, er zijn een aantal versies van dit soort speeches. Ten eerste de eeuwig kinderachtige “mijn papa is de beste, mijn papa die kan alles”. Daar doen we niet aan mee aangezien ik nu eenmaal geen vijf meer ben. Ik weet best dat mijn papa niet alles kan. Hij kan namelijk niet skieen en welk soort man kan nu niet skieen? Inderdaad, waar zijt ge toch mee bezig als ge op uw 50ste nog nooit geskieed hebt? To each his own I guess. Een tweede versie van dit soort speeches is de mid-life crisis inducerende “kijk eens wat mijn papa al allemaal gedaan heeft”. Kijk ik ken de mens al bij al amper 23 jaar en voel mij slecht geplaatst om jullie te komen vertellen wat hij bereikt heeft. In een handvol woorden een mensenleven komen samenvatten is zoiets kleinerend en dat hebben we hier niet van doen. Ge waart er allemaal bij van tijd tot tijd en het feit dat ge er hier vanavond allemaal wederom bij zijt wilt zeggen dat ge iets bijgedragen hebt aan die luttele 50 jaren. Aangezien ik in het gezin de vertegenwoordiger ben van de jeugdige arrogantie ga ik dus een poging doen mijn eigen versie van dit soort speeches te brengen. May god be with us all.

    [Read More...]